Rosnąca popularność usługi określanej jako Trening Personalny skłania nas do zastanowienia się nad tematem kompetencji, jakimi powinien legitymować się Trener Osobisty.
Zaznaczam, że są to moje subiektywne odczucia, poparte jednak wieloletnim doświadczeniem i wnikliwymi obserwacjami kolegów z branży w jakiej funkcjonuję.
Jako trener, który wybrał drogę permanentnego rozwoju i samodoskonalenia, drogę trudną bo wymagającą dużych nakładów finansowych i poświęcenia czasu wolnego na kolejne studia i kursy zawodowe, ubolewam, że kolegów rozwijających się w podobny sposób jest nadal niewielu.
Niestety, standardem kwalifikacji trenera osobistego jest nadal Instruktor Sportu o specjalizacji Kulturystyka. Jako że ukończyłem dwa takie kursy w dwóch, różnych, popularnych szkołach Warszawskich, stwierdzam, że wiedza tam przekazywana ma się nijak do sytuacji z jaką mamy do czynienia w pracy indywidualnej z klientem z jednego prostego powodu…ludzie nie chcą być kulturystami. Chcą natomiast czuć się dobrze w swoim ciele, zarówno pod względem estetycznym jak i funkcjonalnym, a nie ma przecież mniej funkcjonalnej dyscypliny sportu jak kulturystyka.
Uważam, że absolutnym minimum jeśli chodzi o kompetencje trenera osobistego jest ukończenia kierunku Wychowanie Fizyczne na Akademii Wychowania Fizycznego, uczelnia daje wiedzę praktyczna i teoretyczną zarówno z dziedzin przyrodniczych (fizjologia, biomechanika, anatomia), humanistycznych jak psychologia i pedagogika oraz praktyczną dotyczącą konkretnych dyscyplin sportu (absolwent tego kierunku w toku studiów ma do czynienia niemal ze wszystkimi dyscyplinami sportu).
Wskazane jest aby trener osobisty miał do czynienia ze sportem wyczynowym. Z własnego doświadczenia ( wyczynowy zawodnik i trener lekkiej atletyki i koszykówki) stwierdzam, ze takie doświadczenia są niezwykle cenne, zarówno pod względem warsztatowym (umiejętność układania cykli treningowych oraz niezliczona ilość urozmaiconych ćwiczeń) jaki i motywacyjnym (doświadczenie w motywowaniu sportowca okazuje się niezwykle cenne w pracy z ludźmi w fitness klubie).
Jako, że znane przysłowie mówi, że nie ma zdrowych ludzi są tylko jeszcze nie zdiagnozowani, zdecydowałem się na ukończenie drugiego kierunku – Fizjoterapii.
Wiedza zdobyta w toku tych studiów, rozszerza warsztat pracy trenerskiej o ogromną ilość wiedzy i praktyki. Dzięki temu trener jest w stanie bezpiecznie prowadzić zajęcia z osobami chcącymi podtrzymać aktywność, pomimo pewnych ograniczeń zdrowotnych. Bardzo istotną kwestią, jest fakt, że przed absolwentem fizjoterapii otwiera się droga do licznych szkoleń specjalistycznych, niedostępnych dla trenerów po innych kierunkach. Mamy tu do dyspozycji przeróżne koncepcje terapeutyczne jak te związane z pracą na powięziach, elementy terapii manualnej, lub szczegółowe kursy diagnostyczno-terapeutyczne poszczególnych stawów.
Ciekawą formą samodoskonalenia są kursy z zakresu Funkcjonalnego Treningu Medycznego, w ramach takich szkoleń fizjoterapeuci przekazują trenerom wskazówki związane z prawidłowym postępowaniem z klientem po lub w trakcie rehabilitacji.
Z doświadczenia mogę również, polecić szkolenia z zakresu treningu propriocepcji i sensomotoryki, informacje uzyskane w ramach tych szkoleń pozwolą nam znacznie urozmaicić zajęcia z klientem oraz poszerzy naszą wiedzę na temat przywracania lub utrwalania Funkcji, która moim zdaniem w treningu ma znaczenia kluczowe.
Przedstawiłem tutaj propozycję ścieżki rozwoju zawodowego jaką sam obrałem, daleki jestem od stwierdzenia, że jest to jedyna właściwa droga, chciałbym natomiast zwrócić szczególną uwagę potrzebę samodoskonalenia. Uważam, że jest to jedyna droga abyśmy wyprowadzili poziom Polskiego Fitness na ten jaki prezentują instruktorzy w Skandynawii, Niemczech czy za oceanem.